En abril, aguas mil.
Ata o cuarenta de maio, non te quites o saio.
Na casa allea, o que ben está, que ben estea.
Morra a marta, morra farta.
O boi solto, ben se lambe.
Onde hai patrón, non manda mariñeiro.
Non hai mal que cen anos dure.
Animal de pico, non fai al seu dono rico.
A mal tempo, boa cara.
Curota, Curotiña
Un día comenzáchesme a gustar, ata hoxe en día.
Rara, rara non es; o que es é bonitiña coma ti soiña.
Outra mais bonita que tí non hai.
Gústasme moito; toda, todiña.
Ata aquí este poema sobre a miña Curotiña.
Había una vez una niña muy egoísta, caprichosa y sus padres se los consentían todo.
La niña veía a los otros niños y le daban asco, decía que eran pobres y que nunca serían tan buenos como ella.
A nadie le caía bien esa niña, pero no le podían decir a nadie porque tenía a todo el mundo sobornado.
Un día, sus padres murieron y ella se fué a vivir con su abuela.
Su abuela no era tan consentidora, y la niña, acostumbrada a estar mimada, lo pasaba muy mal.
Desde esos días los niños empezaron a vengarse por lo que le hacía la niña.
Ella lloraba. Un día, un niño la consoló y se hicieron amigos. Él siempre la defendía. Desde ese día la niña valora todo lo que tiene mucho más. Hasta parece otra.
Nas miñas vacacións estiven no Cebreiro. Logo de dúas largas horas de viaxe, por fín, chegamos á montaña onde tiñamos a casa alquilada; era unha aldea apartada da sociedade, todo era ditinto, coma nunha película de terror. Ese mesmo día fomos a explorar a zona, había vacas, cabras, porcos… Era incrible, parecía unha aldea moi antiga. Ao seguinte día visitamos ás Médulas; deixáronnos entra a explorar! O último día fomos a o Castelo Templario de Ponferrada. Encantoume. Todo, foi incríble!
Eu paso as vacacións na miña aldea; gústame moito ver todas as mañás os montes verdes ou marróns, cheos de flores ou sen elas. Según a temporada, en outono e inverno, as árbores de folla caduca están calvos, e na primaveira e verán os montes están cheos de flores e de follas. Encántame ver os longos e refrescantes ríos, nos que acostumo darme un chapuzón cando fai calor. Encántame ir polo paseo, ver o maravilloso río e as vellas e fermosas árbores . O máis marabilloso e ver os fermoso paxaros grises uo marróns. O ceo azul ou gris cando chove. 
A noite caeu nunha das capitais máis importantes e bonitas de toda Europa. Vin como todas as luces da cidade,incluída a Tour Eiffel,se iban acendendo e iluminando a gran cidade.Costoume quedar a durmir xa que estaba nunha cama diferente,nunha cidade fermosa ,pero extraña. Despertei cedo,eran as oito e media da madrugada e ao mirar pola ventá xa había xente moi arreglada que ían pasear aos cans.Foi precioso ver como a luz solr ía tinguindo de luz e color París.Vestín roupa de cores vivas e alegres pra ir como iban os parisinos.Almorcei nunha pequena e acolledora cafetería que había cerca de donde eu me aloxaba.Deille un vistazo á carta e había moitísimos tipos de cafés,todos parecían todos deliciosos.Sería xenial vivir cerca de aí.
A miña avoa é boa,
e meu avó é bo.
¿O avó voa ou voz a avoa?
¡Alonga a língua!
Todo comenzó el Viernes 7 de marzo del 2017 estaba mirando twiter cundo de repente veo este twit 
Decia: En mi apartamento hai un fantasma de un niño muerto y el está dispesto a matarme. (terrorifico).
Cuando miro los comentarios veo:
Yo tambien lo veo
Y yo
Y muchos más comentarios así,cuando de repente escucho esta frase cada vez más alto: ! Querido David ¡
De ahí a un poco un cuchillo penetró en mi cuello .
Donna era unha universitaria á que lle agasallaron unha muñeca. Ela contenta, púxoa de decoración. Ao pouco tempo empezaron a pasar cousas raras; a muñeca parecía moverse e ademais cambiaba de posición e aparecían notas raras tal como: “Botábasme de menos?” “Axúdanos!” “Salva a Lou!!”(que casualmente era o seu novio)…
Ela pensaba que era unha broma dalgún estudiante, así que non lle dou importancia. Despois os sucesos foron de mal en peor. Chamou a un clarividente que lle informou de que na muñeca había un espirito dunha nena chamada Annabelle Higgins, a cal pide que a acepten como unha máis. Lou , ve a Donna e á súa compañeira de piso tratar a muñeca como unha humana, e preocúpase. Ata tivo un soño no que pensaba que alguén o estrangulaba, e cando se despertou a muñeca apereceu aos pés da súa cama, mentres el miraba unhas feridas leves ocasionadas naquel momento.
Sin embargo a situación non termina e os compañeiros escoitan ruidos. Eles mesmos chaman a un cura que cita a dous parapsicólogos, que afirman que a tal Annabelle non existe, senón que na muñeca está un mal espirito que quería poseer a Donna.
Finalmente desfanse da muñeca e ela e a súa familia volven a casa por carreteras secundarias.
Desde entón, esta muñeca está nun museo familiar,dentro dunha urna de cristal. 
MUÑECA REAL
Ese día era Samaín. Quedara as 8:30 con Pablo para ir a por chuches polas casas. Cando chegou xa lle dei unha pequena caixiña. As rúas estaban infestadas de nenos disfrazados pedindo polas casas. A ese paso as casas estarían sen chuches.
En ese mesmo intre chocamos contra unha persoa disfrazada de pallaso. Nós disculpámonos, pero él seguíanos mirando e cada vez respirando máis forte.Entón salimos correndo cara a miña casa gritando asustados. Pablo e eu durmimos xuntos polo medo, pero as 5:00 da mañá escoitouse como de abría a porta e como se pechaba; escoitamos unha respiración forte e uns pasos que se intentaban distinguir no silencio da noite. Tranquilicei a Pablo, pero non servía de moito, porque eu tamén estaba cagado, pero conseguimonos durmir. A mañá seguinte despertámonos por sirenas da policía; cando ía salir da habitación vin a meu pai gritando e explicando o que pasou: “Mataron a miña tía Luisa”. Eu sabía que o culpable era o pallaso . Non quería salir da casa polo medo que tiña; decidín que cando foran as 5:30 da mañá saliría para investigar. Cando chegou a hora collin tres coitelos e unha botella de cristal. Salin e escoitei como se alguén se escondera detrás da porta; non sabía que facer. Esa cousa que se escondera detrás da porta, estaba empezando a asomar a cabeza, saquei un coitelo e craveillo na cabeza. Parecía que non lle fixera dano, sacouse o coitelo e foise.
Funme para a cama, pero este despertar foi máis raro que o anterior; encontrábame nun sitio branco rodeado de familiares chorando. Despois de 30 min contáronme que a casa se chamuscara con toda a miña familia dentro, que sobrevivira de milagro, por eso terei que pasar o resto da miña vida nunha cama.
Ero López Olveira